اخبار و مقالات

شهریور 1, 1399

انتشار “آینده” در شرایطی که همه به آن بدبین‌اند…

شماره‌ی هفتم بهروان با موضوع “آینده” در سحرگاه اول شهریورماه، پس از شماره‌های   ذهن   هوش   اوتیسم  شادی   عشق  مدرسه    دانشگاه  منتشر گردید.

در این شماره با عینک روان‌شناسی و با کمک پانزده رشته‌ی دیگر، سعی کردیم پیکری برای مفهوم آینده بتراشیم.
به سایت بهروان سر بزنید، بهروان رو سفارش بدید تا اینطوری به دست‌تون برسه…

چرا موضوع «آینده» را برای شماره‌ی هفتم‌مان انتخاب کردیم؟

شاید شما که ماه‌ها یا سال‌ها بعد این مطلب را می‌خوانید فراموش کرده باشید که در این برهه از زمان زندگی تمام مردم جهان تحت‌الشعاع ویروس کرونا است. بسیاری از انسان‌ها در این روزها جمله‌ی «معلوم نیست حتی یک ساعت دیگر زنده‌ باشیم یا نه» در ذهن‌شان می‌چرخد. شاید پرداختن روان‌شناختی به مفهوم آینده در این زمان، حیاتی و همزمان پرخطر باشد. اما ما تصمیم گرفتیم این موضوع را انتخاب کنیم به امید این که چراغی در ذهن خوانندگان مجله روشن کند و میراثی باشد از ما در این دوران عجیب.

گوردون آلپورت -پایه‌گذار روان‌شناسی امید- بر این باور بود که ماهیت ارادی شخصیت سالم یعنی تلاش برای آینده. به عبارت دیگر، نگاه به آینده به شخصیت آدمی یگانگی و یک‌پارچگی می‌بخشد. به باور روان‌شناسان انسان‌گرا، افراد روان‌نژند مقاصد درازمدت ندارند و شخصیتشان در نظام‌های جزئی نامربوط و عاری از نیروی یگانه‌ساز تباه می‌شود. جنبه‌ی اصلی شخصیت آدمی، مقاصد سنجیده و آگاه، یعنی امیدها و آرزوهای اوست. مقاصد، امید و آرزوها در زمان حال طراحی شده و در آینده پیاده‌سازی می‌گردند. ما نیاز به نگریستن به آینده داریم. آینده موجب نظم، خوش‌بینی و مسئولیت‌پذیری افراد می‌گردد. نگاه به آینده، موجب فهم رفتار کنونی می‌گردد. آینده به معنای داشتن هدف‌های درازمدت است. این مهم که کانون وجود آدمی را تشکیل می‌دهد، بشر را از حیوان، سالمند را از کودک و در بسیاری از موارد شخصیت سالم را از شخصیت بیمار متمایز می‌سازد.

دیدگاهتان را بنویسید

درباره سروهانا

00

Cart