اخبار و مقالات

فروردین 27, 1399

شاید “از من کار ناشایستی سر بزند”

 ترس آشکار و پایدار از موقعیت‌های اجتماعی که در آن فرد با افراد غریبه مواجه می‌شود یا تحت برسی دقیق دیگران قرار می‌گیرد، ترس اجتماعی نامیده می‌شود. مواجهه با موقعیت ترسناک تقریباً پیوسته پاسخ اضطراب فوری را موجب می‌شود. اين نوع فوبي اساساً ترس از مورد نظاره ديگران واقع شدن است. اين نوع ترس ممكن است تا حدودي ذاتي بوده باشد، اما اغلب نگاه خيره چه واقعي و چه با تصور فرد (خيالي) در موقعيت‌هاي خاص ناراحتي فوق‌العاده در شخص ايجاد مي‌كند. 

موقعیت‌­های اجتماعی سرانجام چنان برای شما غیرقابل تحمل می‌­شوند که شما حاضر نیستید خود را در آن شرایط قرار دهید. تنها فکر این‌که در مرکز توجه دیگران قرار بگیرید برای‌تان تحمل‌ناپذیر است. اجتناب از زندگی اجتماعی می­‌تواند منجر به این شود که شما بطور روزافزونی منزوی بشوید. پرهیز از چیزهای ناراحت کننده در کوتاه مدت می­‌تواند راحتی در پی داشته باشد اما باعث می‌­شود که اضطراب در بلند مدت بدتر شود. هرچه جای بیشتری به اضطراب بدهید به همان اندازه جای کمتری برای خودتان می­‌ماند تا در آن‌جا آن زندگی را که شاید واقعا خواستار آن هستید بسازید.

شما اسیر افکاری می‌­شوید که مشخصه اختلال اضطراب اجتماعی است مانند “از من کار ابلهانه­‌ا‌ی سر خواهد زد” ، ” همه بمن چشم خواهند دوخت” یا ”همه فکر خواهند کرد من دیوانه‌­ام” .  اضطراب در بعضی لحظات می­‌تواند بصورت فیزیکی جلوه کند، مانند لرزیدن، طپش قلب، خشک شدن دهان یا سرخ شدن چهره. می­‌تواند این احساس به انسان دست بدهد که در حال غش کردن یا درحال ازدست دادن کنترل است. این واکنش­‌های جسمانی نتیجه این‌ است که سیستم عصبی شما در مقابل وضعیتی واکنش نشان می­‌دهد که شما آن را به مانند تهدید تعبیر می‌­کنید. اقدام بعدی شما می­‌تواند این باشد که در کوتاه‌­ترین زمان ممکنه بایستی از آن‌جا دور شوید.

, , , , , , , , , ,

دیدگاهتان را بنویسید