اخبار و مقالات

اردیبهشت 21, 1399

«دغدغه‌ی پدر و مادری»

بعضاً پیش آمده که برخی پدر و‌ مادرها از روان‌شناس‌ها می‌‌‌پرسند ما به‌عنوانِ افرادِ درجه‌ی یک در ارتباط با فرزندمان باید چه ویژگی‌هایی داشته باشیم؟
از نگاه روان‌شناختی؛ اگر پدر و مادری این سؤال را بپرسند، یک گامِ روبه‌جلو و مؤثر به‌شمار می‌رود. یعنی این دغدغه در آن‌ها درباره‌‌ی شیوه‌ی فرزند‌پروری وجود دارد یا به‌تازگی شکل گرفته است. نوع مواجهه با فرزندمان از تولد تا آن‌وقتی که با او‌ سَرِکار داریم چگونه می‌باشد؟ درباره‌ی آن فکر کرده‌ایم؟
سؤالی که در ابتدای یادداشت مطرح شد را یک‌بارِ دیگر بخوانید. تابه‌حال دغدغه‌ی پاسخ‌دهی به‌آن‌ را داشته‌اید؟
امروزه، شیوه‌های فرزند‌پروری متفاوتی وجود دارد. این شیوه‌ها از چند مقوله حمایت می‌کنند:

یک. ارتباط مؤثر، سازگارانه، مسئولانه و کارآمد با فرزند
دو. پیش‌گیری از آسیب‌های احتمالی در سال‌های بعد
سه. بستری امن و‌ حمایت‌گرایانه برای رشد روانی-اجتماعی

رویکردهای مختلفی در این زمینه وجود دارند که قرار است چراغِ آگاهی والدین‌ را در سه مقوله‌ی مذکور روشن‌ کنند. ممکن است روش و‌ فرایندها متفاوت باشد. می‌خواهم‌ به پرسش ابتدای یادداشت پاسخ‌ دهم.
بلأخره روان‌شناس‌ها؛ درباره‌ی آن‌که ویژگی‌های اصلی، بااهمیت و پیش‌‌برنده‌ی پدر و مادر‌ در قبال فرزند شامل چه مواردی می‌باشد به‌یک‌ اتفاق نظر‌ رسیده‌اند:
یک. در دسترس باشند.
دو. پاسخ‌گو باشند.
سه. پیش‌بینی‌پذیر باشند.
خودتان را باتوجه به‌موارد بالا ارزیابی کنید.

, , , , , , , , ,

دیدگاهتان را بنویسید